Slotwoord

Uit de stukjes van de afgelopen dagen komt een beeld naar voren van een gemeente de het niet zo serieus met zijn inwoners lijkt te nemen. Daar waar het lukt worden verhaaltjes verteld om mensen zoet te houden. Activiteit wordt niet bij ambtenaren of politiek gelegd maar bij burgers. Het lijkt wel alsof de gemeente haar openbare taken niet meer in wenst te vullen.

Verder is er nauwelijks openheid en transparantie. Communicatie verloopt moeizaam tot slecht. Waar men geen zin in heeft doet men niet of werkt men tegen, zelfs als anders besloten is. Gevraagd en ongevraagd advies van Wijk- en dorpsraden lijkt men naast zich neer te leggen.

Uit het vorenstaande komt een gemeente naar voren die als samenwerkingspartner (en dat zou het voor de wijkraad moeten zijn) steeds onbetrouwbaarder over komt. Die zaken die goed lopen zijn veelal te danken aan de inzet van goedwillende ambtenaren, maar zeker niet aan het systeem.

Daar waar vroeger raadsleden en dergelijke in elk geval nog naar ons verhaal kwamen luisteren met de idee breder geïnformeerd te raken en mogelijk zaken op te kunnen pakken die bij hen in de portefeuille hoorden, worden we nu op eigen vergaderingen soms openlijk geschoffeerd. Dit terwijl de betreffende politici toch duidelijk de aanleiding naar een en ander helder voor ogen moeten hebben. De goeden overigens niet te na gesproken.

Maar over het geheel geeft het mij een gevoel alsof we de laatste jaren alleen maar een moeizamer relatie hebben met de politieke en het gemeente-bestuur. Ik vraag me af of we onszelf intern niet eens zouden moeten beraden over een en ander en over de wijze waarop we hiermee de komende tijd zouden moeten omgaan.

Auteur: P. van Overbeeke



Terug naar de vorige pagina